Κώστας

Εκείνη... που ήρθε στην ζωή μου έτσι ξαφνικά και την άλλαξε. Σαν ένα γλυκό, τρυφερό δάγκωμα στο λαιμό... Που με μια ολική αφαίμαξη σε κάνει ισχυρό και σίγουρο και σου χαρίζει αιώνια ζωντάνια και αυτοπεποίθηση. Είμασταν τόσο ίδιοι, που όταν συναντηθήκαμε δεν χρειάστηκε καν να μιλήσουμε. Την κοίταξα στα μάτια και της είπα "come to my desire". Απο τότε είμασταν συνεχώς μαζί. Ξέραμε τι θέλαμε και πως να το πετύχουμε. Μια ματιά και αμέσως καταλάβαινε ο ένας τον άλλο. Ξέραμε που να πάμε για καφέ, που να "φάμε", σε ποιο σκοτεινό πάρκο να περπατήσουμε... Ομως όλοι οι θνητοί έχουν αδυναμίες. Ενα ακριβό σπίτι, ένα γρήγορο  σπορ αυτοκίνητο... Πράγματα υλικά που μια τόσο λίγη ζωή δεν φτάνει για να τα αποκτήσουν. Εμείς όμως δεν έχουμε αδυναμίες. Εχουμε πάθη. Και όταν θέλουμε κάτι και ενώ έχουμε ολόκληρη αιωνιότητα για να το πετύχουμε, πολλες φορές παρασυρόμαστε σα λάθος αποφάσεις. Τα ήθελε όλα... και τα ήθελε τώρα. Και πίστεψε πως τα βρήκε κάνοντας έναν γάμο με έναν θνητό. Κι ας είναι και διευθυντής εργοστασίου. Ο διευθυντής της. Επαυλες, εξοχικά σε κοσμοπολίτικα νησιά, λιμουζίνες με χρυσές ζάντες...  Για πόσο θα κρατήσει μια  τέτοια ευτυχία; Λίγες δεκαετίες μόνο. Τόσο θα ζήσει ο θνητός της που λέει ότι τοσο αγάπησε και τόσο ξαφνικά... Και εγώ θα είμαι πάντα εδώ. Οχι για να θυμάμαι εκείνη, αλλά για να κρατήσω κάποιες αξίες που δεν πρέπει να χαθούν σε μια εποχή που εξελίσεται. Και εγώ θα είμαι πάντα εδώ, αναζητώντας μια άλλη vambirella...